Teleurstelling na Grootspraak

Sloer! Wie was het die St. Laurent omschreef als een Franse oase in Zuid-Amerika? Die het had over terrasjes waar obers met die typisch Franse combinatie van schwung en chagrijn een cafe au lait voor je neerzetten,naast je croissant of tarte tatin? Die dit nietszeggende, vervallen gehucht voorspiegelde als een mondaine Cannes of St. Tropez, maar dan aan de rivier die Hollandsch Suriname scheidt van het Franse paradijs?
Mon Dieu wat haat ik die pochende reizigers verhalen van hoe geweldig het was. En Mi Jesus wat vind ik mezelf naief dat ik uberhaupt zoiets geloofde, nu ik uit ellende dan toch maar beland ben in de enige plek (op n Chinese supermarkt na, die, inderdaad, camembert verkoopt) open is: het internetcafe. Zit ik tussende gamende tieners na zolang weer ns n update te doen hier.
Tja Sloer, ik kan je niet zeggen hoeveel het me spijt dat ook ik kennelijk zoiemand ben. Of liever, hoop ik, zo iemand was. Zo iemand die zich door een man laat verdwijnen. In zo'n zaagkist laat stoppen, verborgen voor de rest van de wereld. Djayden was n tijd alles voor me, het was geweldig, in het begin. Dat de luxe van kleren, prive-jet, t appartement bij Central Park en de kok en mn personal trainer, betaald werden van louche zaken, dat wist ik ergens natuurlijk wel. Stom te denken dat je dat kan volhouden. Heb ik toch genoeg Ghetto Fiction voor gelezen om te weten hoe dat afloopt: doorgezaagd.
Goed, ik ben terug op de weg, heb n nieuwe rugzak aangeschaft en hossel weer gewoon over de prijs om in n korjaal plaats te nemen. Ik ga weer voor staand in de laadbak in plaats van achter de geblindeerde ramen van de hummer. Voelt goed.
Waar hang jij? En hoe hang jij erbij?
Brasa uit de Franse Kolonie!